Oczywiście od znalezienia programu :-) W OS/2 Warp 3, po zainstalowaniu Bonus Pack jest on w folderze "IBM Internet Connection". W OS/2 Warp 4, należy zajrzeć do folderu "Programs", a w nim "Utilities" i "Internet Utilities Modem".
Jeśli coś poszło nie tak i odpowiednie obiekty zniknęły z desktopu, możemy jeszcze poszukać w katalogu: \TCPIP\BIN\SLIPPM.EXE i utworzyć obiekt programu ręcznie.
Nie należy się nabierać na program "IBM Internet Dialer", który służy do łączenia się ze specjalnymi, odpłatnymi serwerami dostępowymi IBM-a.
Po uruchomieniu programu, na ekranie powinniśmy zobaczyć coś takiego:

W pierwszym oknie (tym pod "Dial Prefix") mamy do wyboru listę uprzednio zdefiniowanych dostawców internetu. W naszym przykładzie jest tylko TP-SA, ale nic nie stoi na przeszkodzie aby zdefiniować ich kilku.

Do wyboru mamy następujące przyciski:
• Dial Przycisk umożliwa rozpoczęcie/przerwanie połączenia.
• Add Entry Przycisk umożliwia dodanie kolejnego dostawcy internetu.
• Modify Entry Umożliwia zmianę parametrów dla już istniejącego dostawcy.
• Remove Entry Usuwa definicję dostawcy internetu.
• Dial Prefix Gdy mamy loklalną centralkę (np. w firmie) możemy wpisać tu numer, który należy wykręcić aby uzyskać połączenie (zwykle 0). Można to także zrobić (zalecane) w jednym z ciągów inicjujących modem.
• Enable Debug Odblokowuje wyświetlanie dodatkowych informacji w oknie "Status".

Okna stanu zawierają następujące informacje:
• Current Connection Stan naszej kieszeni, czyli całkowity i aktualny czas połączenia (działa tylko podczas połączenia).
• Status Różne dziwne komunikaty wyświetlane przez program slattach.exe i ppp.exe podczas nawiązywania połączenia.

• Hasła i skrypty logujące.
• Serwery DNS, nazwy domen.
• Nazwy serwerów.
• Parametry i konfiguracja modemu.

Hasła i skrypty logujące.

Name

Jest to nazwa dostawcy Internetu - max. 8 znaków (niestety). Wpisanie jej jest obowiązkowe.

 

Description

Krótki komentarz dotyczący dostawcy. W przypadku TP-SA może to być np. "Pijawka" :-). Pole nieobowiązkowe.

 

Login ID

Nazwa użytkownika, niezbędna do tego, aby zalogować się na serwerze. W przypadku TP-SA jest to "ppp" (pisane małymi literami !). Pole nieobowiązkowe.

 

Password

Hasło niezbędne do tego aby zalogować się na serwerze. Jeśli serwer dopuszcza logowanie się bez hasła, pole to można pominąć, wyłączając jednocześnie przycisk Required znajdujący się obok. Wtedy pole jest nieobowiązkowe.

 

Phone Number

Numer telefonu.

 

Login Sequence

Jest to tzw. sekwencja logująca. To co wpiszemy w tym polu zależy od wersji TCP/IP, oraz od dostawcy internetu, z którym się łączymy:

 

1. OS/2 Warp 3 z zainstalowanym Internet Access Kit (IAK) zawartym w Bonus Pak.

W polu tym, wpisujemy NONE. Działa to tylko z serwerami TP-SA, ponieważ nie wymagają one po zalogowaniu wykonywania żadnych dodatkowych poleceń (takich jak np. uruchomienie ppp po stronie serwera). W przypadku gdy korzystamy z innego dostawcy należy przejść do punktu 3.

 

2. OS/2 Warp 3 - zainstalowany MPTS, Warp 4. Skrypt dla TP-SA

\r
Username:
[LOGINID]
Password:
[PASSWORD]

Działanie skryptu jest następujące:
• do serwera zostaje wysłany znak (carriage return), co pobudza go do "życia"
• program czeka na wysyłane przez serwer pytanie o nazwę użytkownika
• następnie jest wysyłana zawartość pola Login ID
• program czeka na wysyłane przez serwer pytanie o hasło
• następnie jest wysyłana zawartość pola Password

 

3. OS/2 Warp 3 - zainstalowany MPTS, Warp 4. Skrypt dla innych dostawców

\r
Username:
[LOGINID]
Password:
[PASSWORD]
dostawca:>
ppp

Działanie skryptu jest takie jak poprzedniego z wyjątkiem dwóch ostatnich linii:
• w przedostatniej linii program czeka na znak zachęty ze strony serwera (prompt)
• po otrzymaniu go, wysyła polecenie uruchomienia programu ppp po stronie serwera.

Po wpisaniu skryptu, należy jeszcze usunąć spacje wypełniające okienko "Login Sequence". W tym celu za pomocą myszy, "ciągnąc" kursor w dół, zaznaczamy cały obszar, poczynając od ostaniej linii skryptu, a kończąc w momencie gdy zawartość okna przestanie się przewijać, po czym naciskamy "DEL". Niewykonanie tego, może spowodować "zjedzenie" ostatniech dwóch - trzech linii skryptu po zamknięciu notatnika.

 Więcej informacji na temat pisania skryptów, można znaleźć po adresem: http://www.fema.krakow.pl/~gazda/polish/download/slattach.html. Należy ściągnąć plik slattach.zip. Dołączona dokumentacja zawiera szczegółowe wyjaśnienia.
W pakiecie tym jest także uaktualniony slattach.exe który zapewnia bezproblemową obsługę modemów wewnętrznych (to na wypadek kłopotów z uzyskaniem połączenia). Opis instalacji i konfiguracji - w dołączonym opisie (format *.inf).

 

Connection Type

Należy wybrać PPP. Szczerze mówiąc, nie spotkałem dostawcy, który stosowałby jeszcze protokół SLIP. Moze sie zdarzyć ze pole to jest nieaktywne (Warp 3 TCPIP 2.0). W takim przypadku obsługę protokolu ppp należy doinstalować.

Serwery DNS, nazwy domen.

Your IP Adress

Adres IP Twojego komputera. Pole to jest wykorzystywane tylko podczas używania protokołu SLIP (podaje go dostawca Internetu). Gdy używamy protokołu PPP, pole powinno zostać puste.

 

Destination IP Adress

Jak wyżej, w przypadku gdy używamy PPP powinno zostać puste. Gdy korzystamy z protokołu SLIP jest to numer IP serwera dostawcy Internetu.

 

Netmask

Jest to tzw. maska podsieci, używana w celu rozróżnienia, która część adresu IP reprezentuje sieć, a która adres komputera dostawcy. Pole jest używane tylko wtedy gdy łączymy się za pomocą protokołu SLIP. Gdy używamy PPP może zostać puste.

 

MRU Size

Dla protokołu SLIP jest to "maximum transmission unit" (MTU), dla PPP jet to "maximum response unit" (MRU). Pole to zawiera mksymalną możliwą do przesłania "za jednym zamachem" liczbę bajtów. Domyślnie dla SLIP-a jest to 1006, dla PPP - 1500. Prawidłowe wartości zawierają się między 1 a 1500.

Podanie zbyt małej wartości spowoduje, że Twoje dane zostaną "poszatkowane" na małe kawałeczki, co oczywiście spowoduje spadek wydajności.

 

VJ Compression

Kmpresja nagłówków IP (Van Jacobson Compression). Działa z serwerami TP-SA. Jeżeli jednak w głównym oknie programu, w polu "Status" pojawia się komunikat: "Invalid fcs - jakiś_numer" należy w pierwszym rzędzie spróbować wyłączyć kompresję.

Domain Nameserver

Należy tu wpisać adres serwera DNS. Dla TP-SA są to: 194.204.152.34 lub 194.204.159.1. Jeżeli mamy problemy z transmisją, to drugą czynnością powinno być sprawdzenie czy wpisaliśmy ten numer poprawnie. Gdy korzystamy z usług innego niż TP-SA dostawcy internetu, należy zapytać go o adres jego DNS-a, i wpisać go tutaj.

 

Your Host Name

Nazwa Twojego komputera, pod jaką będzie on (teoretycznie) widziany w sieci. W większości wypadków, zawartość tego pola jest ignorowana. Gdy korzystamy z usług innego dostawcy niż TP-SA możemy go zapytać, czy trzeba tu coś wpisywać.

 

Your Domain Name

Należy tu wpisać nazwę domeny, do której należy Twój komputer. Dla TP-SA jest to tpnet.pl. Jeśli korzystamy z usług innego dostawcy, to należy zapytać go co tu wpisać. W większości wypadków jednak, wpisujemy wszystko to co znajduje się za pierwszym członem nazwy. Przykładowo, jeśli dostawca ma serwer widoczny pod adresem:

www.coś.tam.pl

to w polu "Your Domain Name" możemy wpisać:

coś.tam.pl

Nazwy serwerów.

Tu mam pewien problem - zupełnie nie wiem do czego to służy (pierwsze trzy pola). Pozostałe sześć (Mail Server Information) podczas prób które robiłem dawno temu, gryzły się malowniczo z ustawieniami programu UltiMail Lite.
Dlatego proszę "wtajemniczonych" o informacje gdzie to wszystko jest wykorzystywane.
Generalnie, podczas normalnej pracy z Netscape, PMMail, PMNews pola te są ignorowane i można tutaj niczego nie wpisywać.

Początek strony

Parametry i konfiguracja modemu.

W OS/2 konfiguracja modemu jest nieco trudniejsza niż w Windows 95, ponieważ wymaga znajomości komend AT . Trudności są jednak rekompensowane tym, że:

• nie potrzeba sterowników do modemu,
• przy odrobinie wprawy jest to proste i przejrzyste,
• mamy pełną kontrolę nad tym co zrobi modem.

Modem Type:

Jeśli Twój modem jest na liście, to znaczy że jesteś szczęściarzem :-)). Ponieważ zazwyczaj go nie ma, zalecam wybranie modelu: "Hayes Compatible" i wpisanie własnych ciągów inicjujących w polach "Initialization String 1" oraz "Initialization String 2".

 

Com Port:

Numer portu szeregowego, pod którym jest zainstalowany modem. Zalecam następujące konfiguracje:

 

Najłatwiejsza:

COM1, port 3F8, IRQ4 - mysz,

COM2, port 2F8, IRQ3 - modem
W BIOS-ie płyty głównej trzeba zablokować port COM2. W config.sys wpisujemy linię:
DEVICE=D:\OS2\BOOT\COM.SYS (1,3F8,4) (2,2F8,3)

 

Gdy jest nam potrzebny COM2 - wariant 1:

COM1, port 3F8, IRQ4 - mysz,

COM2, port 2F8, IRQ3 - port do wykorzystania,
COM3, port 3E8, IRQ5 - modem.
Port COM2 powinien być odblokowany w BIOS-ie płyty głównej. W pliku config.sys wpisujemy linię:
DEVICE=D:\OS2\BOOT\COM.SYS (1,3F8,4) (2,2F8,3) (3,3E8,5)

 

Gdy jest nam potrzebny COM2 - wariant 2:

COM1, port 3F8, IRQ4 - mysz,

COM2, port 2F8, IRQ3 - port do wykorzystania,
COM3, port 3E8, IRQ2 - modem.
Port COM2 powinien być odblokowany w BIOS-ie płyty głównej. W pliku config.sys wpisujemy linię:
DEVICE=D:\OS2\BOOT\COM.SYS (1,3F8,4) (2,2F8,3) (3,3E8,9)

 

Gdy jest nam potrzebny COM2 - wariant 3:

COM1, port 3F8, IRQ4 - mysz,

COM2, port 2F8, IRQ3 - port do wykorzystania,
COM3, port 3E8, IRQ9 - modem.
Port COM2 powinien być odblokowany w BIOS-ie płyty głównej. W pliku config.sys wpisujemy linię:
DEVICE=D:\OS2\BOOT\COM.SYS (1,3F8,4) (2,2F8,3) (3,3E8,9)

 

Uwagi:

W wariancie drugim i trzecim, zdefiniowanie (3,3E8,9) w sytuacji gdy modem korzysta z IRQ2 lub IRQ9 nie jest błędem. Przerwanie IRQ2 jest mapowane przez sterownik przerwań, tak że system widzi je jako IRQ9.

Linie w config.sys powinny zostać nie tyle dopisane co zmodyfikowane. Należy poszukać wpisu:

 DEVICE=D:\OS2\BOOT\COM.SYS

 i uzupełnić go o wartości w nawiasach, wymienione w przykładach.

Jak ognia należy unikać bezzworkowych modemów PCI. Są z nimi problemy nawet pod Windows 95, pod OS/2 praktycznie nie da się ich zmusić do współpracy.

Modem ISA, należy przed użyciem skonfigurować (ustawić za pomocą zwor przerwanie i adres) - to na pewno jest w instrukcji użytkowania. Unikniesz wielu problemów jeśli ją przeczytasz.

 

Speed

W polu tym należy ustawić prędkośc transmisji między modemem a komputerem. Obowiązuje zasada, że powinna ona być jak największa (115200). Wyjątkiem od tej reguły jest OS/2 Warp 3 bez Fix-Paków. Można tu ustawić prędkość max. 57600. W przeciwnym wypadku modem nie zostanie prawidłowo zainicjowany i transmisja będzie przebiegać bardzo wolno. Istnieją trzy sposoby rozwiązania problemu:

 

• Instalacja Fix-Paka, FP36 likwiduje problem,
• Instalacja sharewareowego sterownika SIO.SYS ,
• Uaktualnienie dostarczonego TCP/IP 2.0, przez instalację CSD (namiary zostaną podane przy najbliższej aktualizacji stron) lub MPTS-a (Multi Protocol Transport Services).

Data Bits:

Liczba bitów danych. Zalecam ustawienia standardowe czyli 8.

 

Parity:

Kontrola parzystości. Zalecam ustawienie NONE (bez kontroli parzystości). Modem posiada własne, znacznie bardziej zaawansowane algorytmy korekcji i wykrywania błędów, tak więc kontrola parzystości to przysłowiowe piąte koło u wozu.

 

Prefix:

Jest to komenda AT powodująca rozpoczęcie wybierania numeru, zapisanego w polu "Phone Number" na zakładce Login Info. Użyteczne są dwie opcje:

ATDT - tonowe wybieranie numeru,
ATDP - impulsowe wybieranie numeru.

W polu tym można wpisywać dodatkowe polecenie AT, sterujące wybieraniem numeru. Jeśli np. dzwonimy przez wewnętrzną centralkę z pracy i musimy dodać zero przed numerem, to możemy zrobić to tak:

ATDT0W

Po poleceniu ATDT zostanie wybrane '0', 'W' spowoduje, że modem oczekuje na sygnał zgłoszenia linii miejskiej. Podobnie, jeżeli centrala do której jesteśmy połączeni nie grzeszy szybkością (sygnał pojawia się np. po 7 sekundach od podniesienia słuchawki) możemy zastosować polecenie 'W', wpisując:

ATDTW

Mode:

Opcja daje możliwość uaktywnienia automatycznej odpowiedzi modemu (modem odpowiada na telefon). Wybieramy rzecz jasna "Dial", ponieważ to my chcemy dodzwonić się do dostawcy Internetu, a nie odwrotnie.

 

Initialization string 1:

AT&F&C1&D2

 

Initialization string 2:

ATW2

Są to najprostsze ciągi inicjujące, z którymi każdy modem powinien zadziałać. Można oczywiście bawić się w kosmetykę. Zainteresowanych odsyłam do skrótowego opisu poleceń AT, który można znaleźć tutaj.

"Connection Failed For Slattach", co robić?

• Instalacja sharewareowego sterownika SIO.SYS. Ma to tę wadę, że po 30 dniach od zainstalowania, sterownik w trakcie uruchamiania OS/2 zatrzymuje system na 30 sekund domagając się rejestracji.
• Zainstalowanie łaty, w postaci poprawionego programu slattach.exe (opis instalacji w załączonej instrukcji), który można ściągnąć stąd. Sposób ten może nie działać pod Warpem 3 bez Fix-Paków.